Make your own free website on Tripod.com

KOPANAKI Trifylia Messinia Greece

My Poems and Writings

HOME
GREECE: News, comments, etc.
Alex's Writing
Kopanaki Photos
My Poems and Writings
A taste of my poetry: "ODYSSEIA"
Family Photos
History of Kopanaki region
HISTORY of MESSINIA

Ελληνική γη

Γη της ηλιόλουστης γαλάζιας και χρυσαφένιας αμμουδιάς
χιλιοπλώκαμη μορφή της θάλασσας με ομορφιά νεράιδας
παίζεις παιγνίδια έρωτα γλυκού της νιότης της αγνής και της δροσιάς,
με τους αφρούς τους γάργαρους σαν ανταλλάζεις τα φιλιά στο σάλεμα της αύρας.

ΘΓκ. Μάρτιος 97




Το καράβι της Κερύνειας

Βαρειά ατσαλένια άγκυρα γίνεται η καρτέρια.
Τίποτε δεν σαλεύει το καράβι της επιστροφής
αν και οι άνεμοι του Αιόλου το κτυπούν με μανία...
βράχος μένει στο πέλαγος της αδικίας.
Την Κύπρο αντικρίζει στον ορίζοντα τη χιλιοματωμμένη
και στην Κερύνεια να φθάσει για να αράξει δεν μπορεί.
Τα μαύρα πανιά του στα κατάρτια κουρέλια γένηκαν ....
χρονιές οκτώ και δέκα τώρα....
βουβά προσμένοντας τ’αγέρι...
που θα φέρει ....
το σπάσιμο της άγκυρας της ατσαλένιας ...
και τη λευτεριά.

ΘΓκ. Αύγουστος 92



Θαλασσοπαίγνιδα

Αλμύρα της θάλασσας στα χέρια του πιάνει
του νοτιά τ’αεράκι .....
τη βαρκούλα την κόκκινη ραντίζει
που δεμένη στα ρηχά του λιμανιού
χορεύει ασταμάτητα
όταν το κύμα παιχνιδιάρικα
τη ράχη του σαλεύει.

ΘΓκ. Ιούλιος 85



Φθινοπωρινό πρωινό

Με πρασινοκίτρινα και χρυσαφιά
πορφύρας χρώματα μυριάδες
τα δέντρα στόλισε λαμπρά
του Φθινοπώρου η εποχή
σαν λούζουνε με τη δροσιά
το δάσος οι λιακάδες
που βγαίνουνε στον ουρανό
σαν σταματήσει η πρωινή
της σιγαλιάς βροχή.

Και η πρωινή πολύχρωμη
και μ’έκσταση γεμάτη
ουράνια ζωγραφιά,
που η μαγική της δύναμη
περίσσια αγαλλίαση
και ξεγνοιασιά χαρίζει,
σαν κάθε ανθρώπινη ψυχή
στ’αντίκρισμα της το λαμπρό
γεμίζει μ’ομορφιά,
και η αρμονία αυτού τ’ουράνιου πρωινού...
.....Τον Ύψιστο Δημιουργό ενθυμίζει.


ΘΓκ. Οκτώβριος 95

Άνοιξη καρδιάς

Πανέμορφο φανέρωμα της άνοιξης
στον γαλανό ουρανό
γοργά μηνά τον ερχομό τ’Απρίλη
και τα φιλιά που σμίγουνε τα χείλη
το Πάσχα φέρνουν στις καρδιές
και πόθων λυτρωμό.

ΘΓκ. Απρίλιος ΄79

Το δειλινό

Ενός Σεπτέμβρη το δειλινό
καθώς το περίπλεκε η αγαλλίαση
και το νανούριζε η μούσα
προσμένοντας το βράδυ...
Βγήκε το φεγγάρι! που .....
πιο ακριβό γινόταν
σαν το σκοτάδι έφθανε στ’αντικρινό βουνό.
Καράτια εικοσιτέσσερα χρυσά
στον ουρανό στεκόταν
τ’αστραφτερό μετάλλιο της νύχτας.
ΘΓκ. Αύγουστος 1993

Κύπρος 74

Καμπάνες κτυπούσαν δυνατά!
Μα αυτός κοιμόταν σαν νεκρός!
Δεν άκουγε τις μάνες
που έκλαιγαν με σπαραγμό για τον άδικο χαμό των γιων των.
Ήταν βουβός, πολύ βουβός σαν πέτρα.
Και ο κόσμος χάλαγε από ντροπή,
τέτοια ντροπή που έλεγες να μην υπήρχες καν.
Πέφταν κορμιά, πολλά κορμιά
αιμόφυρτα το χώμα κοκκινίζαν
αφήνοντας ένα βογκητό που έσκιαζε τον ήλιο.
Μα αυτός κοιμόταν σαν νεκρός,
με το ένα μάτι του ανοιχτό και τ’άλλο του κλεισμένο.....
λες και κορόιδευε.
Καίγονταν σπίτια ...
και μαζί μ’αυτά ανθρώπινα κορμιά...
Δεν περιμέναν το κακό,
Αύγουστο μήνα να έρθει απ τον βοριά...
Προδόθηκαν σκληρά, πολύ σκληρά!

ΘΓκ. Νοέμβριος 74

Πολυτεχνείο 73

Ήσαν οι τρυφεροί βλαστοί του δέντρου της ελπίδας,
εκείνου του δένδρου που έταξε η μοίρα του ν’ανθίσει Φθινόπωρο καιρό
να κάνει τους γλυκούς καρπούς και όλους να τους δώσει στα τέκνα της Πατρίδας
γιατί ήταν ώρα πια ν’αρχίσουνε αγώνα ιερό.

Και αντρειέψαν και θέριεψαν οι τρυφεροί βλαστοί καμάρι της Ελλάδας
και γέμισαν από καρπούς τους πιο γλυκούς της γης
καρπούς που φέρνουν λευτεριά και διαιώνιση της δάδας
εκείνης της δάδας που φωτιά θα μείνει πια για πάντα καντήλι της φυλής.


Μα ήταν κρίμα και κακό άδικο και κατάρα
να έρθει αέρας δυνατός βροχή και καταιγίδα βαρύς χιονιάς
και να χτυπήσει τα κλαριά πολλούς καρπούς να ρίξει στο χώμα τι λαχτάρα!
Χωρίς να νιώσει τίποτε ο τρομερός φονιάς.

Και σαν επέσαν αρκετοί καρποί κάτω στο χώμα
ένιωσε ο άχαρος φονιάς χαρά και περηφάνια
γιατί δεν θα’βαζε ο λαός καρπούς της λευτεριάς στο στόμα
αλλά θα έμενε όπως πριν στο σκότος στην αφάνεια.

Τυφλός πια στο μεθύσι του ο τρομερός φονιάς
δεν πρόσεξε τους κλάδους τ’όμορφου δέντρου της χαράς που'χε κ’άλλους καρπούς, καρπούς που μείναν κ’έζησαν φοβέρες παγωνιάς
για να μηνύσουν Άνοιξη λαμπρές αχτίδες λευτεριάς στους άμοιρους Γραικούς.

Πολυτεχνείο λέγονταν το δέντρο της ελπίδας
που η φήμη του ξεπέρασε τα πέρατα της γης
σαν κλείστηκαν στα σπλάχνα του τα τέκνα της Πατρίδας
λαμπροί βλαστοί που γίνανε τα θύματα της άδικης σφαγής.

Και πρόβαλαν τα στήθη τους γι’άμηνα και θυσία
εμπρός στον εχθρό που ήτανε οι ίδιοι τους οι πατέρες
πατέρες που είχαν τυφλωθεί με μίσος και κακία
για τα παιδιά τους που ήθελαν ελεύθερα να ζήσουν χαρούμενα τις μέρες.

ΘΓκ. Δεκέμβριος 76

Το κάδρο

Πράσινα, μπλε και μοβ
μα πιο πολύ τα γκρίζα είναι
τα χρώματα που βάφουν μονότονα
το κάδρο της κοινωνίας...
...το τετράγωνο κείνο
που στο καρφί του τοίχου
είναι στραβά κρεμασμένο
για να θυμίζει
την άδικη ανισότητα
της ανθρώπινης τάξης
στραβά σα γέρνει
όταν το βάρος
της άχρωμης κατάστασης
μονόπλευρα τραβάει.

ΘΓκ. Δεκέμβριος 99

Όνειρα τρελά

Ζωή γεμάτη όνειρα, γεμάτη μ’ευτυχία
φαντάζεται ο καθένας μας, μα είναι...ατυχία
να σβήνει τ’όνειρο αυτό χωρίς να γίνει αλήθεια
κ’αυτά που ονειρευόμαστε να γίνουν παραμύθια.

Ο ένας ονειρεύεται πως είναι Βασιλιάς
ο άλλος πιο καλύτερα πως ειν' Μαχαραγιάς
ο τρίτος νιώθει πιο ψηλά νιώθει πως ΕΙΝ Ιππότης
και ο τέταρτος ψηλότερα, νιώθει σαν Δον Κιχώτης.

Πλάσματα ανθρώπινα κουτά σκεφτόσαστε με πάθος
και αυτό καλά να ξέρετε πως είν’ μεγάλο λάθος
και μην ονειρευόσαστε λαγούς με πετραχήλια
διότι τα κεφάλια σας είν’ αδειανά κοχύλια.
ΘΓκ. Απρίλιος 77

Ευχή Ειρήνης

Του κόσμου σαν αντικρίσω την όψη για τελευταία φορά
και ιδώ τους ανθρώπου όλης της γης αγαπημένους κι αδελφικά να ζούνε πλημμυρισμένος με ανακούφιση και λυτρωμό θα φύγω απ’ τη ζωή γεμάτος χαρά
κι όλα τ’αδέλφια μου τούτης της γης μας πάνω στο μνήμα μου ύμνους ειρήνης ας τραγουδούνε.

Κι αν τύχει και είναι ανοιξιάτικη εκείνη της αποχώρησης και λυτρωμού μου μέρα στεφάνια του Μάη παιδιά ας πλέκουν μ’αγριολούλουδα της ανθισμένης γη μας
κι ας τα δωρίζουνε αντί σε μένα σ’αυτή που αγάπη σκόρπισε σε ετούτον τον κόσμο
η όλων μητέρα
προσωποποίηση Ειρήνης του ιδανικού εκείνου του ακριβότερου μες’τη ζωή μας.

Και τα πουλιά τ’Απρίλη τ’αηδόνια, τα χελιδόνια και τα σπουργίτια
σαν φτερουγίζουν στον ουρανό
ύμνους αγνής αγάπης ειρήνης και νότες αδελφοσύνης ας κελαηδούνε
Και σαν ακούω για τελευταία φορά την μελωδία της νίκης τον θρίαμβο πολύ θα χαρώ
αφού τ’αδέλφια μου οι άνθρωποι τούτης της γης παιδιά ειρήνης μ’αγάπη ζούνε.
ΘΓκ. 1994

Στερνή ανάπαυση

Και η καρδιά μου θα 'θελα
σαν φύγει και πετάξει,
εκείνο το πέταγμα ψηλά
που θαν' το πιο στερνό,
στης όμορφης πατρίδας μου
στους κάμπους και στα δάση,
να φθάσει να ξεκουραστεί…
….στο Κοπανάκι στο χωριό
να κοιμηθεί μακάρια
δίπλα στα δροσερά νερά,
κοντά στ’αγέρι της χαράς
στα χώματα τα άγια...
....που θα ανοίξουν διάπλατα...
χέρια μητέρας αγκαλιά
θα την κρατάνε με στοργή
και εκεί στα στήθια τα ζεστά
......μέσα στη μάνα γη.....
μέρες χαράς θα γεύεται,
τις νύχτες θα ονειρεύεται
αιώνια εκεί θα ζει,
και ας είναι πεθαμένη
αφού ΕΚΕΙ π’αγάπησε πολύ
η κουρασμένη μου καρδιά
για πάντα πια θα μένει
με το Θεό μαζί.
ΘΓκ. 9/04

MORE...COMING SOON!

Enter supporting content here